Software en de mythe van de silver bullet
Elke organisatie komt op een bepaald moment op hetzelfde punt terecht. Dat magische moment waarop iemand enthousiast roept dat er “zoveel nieuwe mogelijkheden zijn” die in één klap al onze problemen automágisch gaan oplossen. Nieuwe technologie! Nieuwe features! Een digitale transformatie waar je u tegen zegt! En hoe geweldig zou het zijn als we dat oude systeem nu eindelijk kunnen vervangen door iets dat wél meebeweegt met de wereld van vandaag?
Maar terwijl de dromen zich opstapelen, fluistert ergens een stemmetje op de achtergrond die ene gevreesde zin: “Never touch a running system.” Het is een mantra dat al generaties lang in de IT rondzingt. En eerlijk is eerlijk: oude systemen draaien vaak als een zonnetje… zolang je maar niet vraagt of ze iets nieuws kunnen.
Maar tijden veranderen. Organisaties moeten tegenwoordig continu meebewegen met marktontwikkelingen, veranderende wet- en regelgeving en interne ambities om efficiënter te werken. En dan blijkt ineens dat het trouwe oude systeem, dat decennia lang heeft gedraaid zonder morren, de flexibiliteit heeft van een bakstenen koelkast.
Dus komt er een moment waarop we besluiten tot vernieuwing.
Nieuwe software! Nieuwe architectuur! Nieuwe kansen!
De verwachtingen stijgen tot hoogtes waar menig raketlancering jaloers op zou zijn. De boodschap is: dit gaat ons redden. Dit systeem is de silver bullet. We gaan van legacy naar luxueus in één implementatiecyclus.
En dan begint de grote zoektocht naar dé oplossing. Selectietrajecten worden opgetuigd, leveranciers vertellen enthousiast waarom hun software zelfs bergen kan verplaatsen, en er wordt een business case geschreven die bijna poëtisch uitlegt wat de toekomst ons gaat brengen. De champagne kan al bijna koud gezet worden.
Maar… software alleen lost niets op.
Ja, het helpt. En ja, nieuwe technologie kan fantastische mogelijkheden bieden — realtime data, automatisering, AI, self-service, alles wat het hart begeert. Alleen… organisaties vergeten vaak dat hun uitdagingen niet uitsluitend in systemen zitten. Veel zit in hoe we georganiseerd zijn. In hoe we samenwerken. In houdingen en gedrag die in de loop der jaren net zo onwrikbaar zijn geworden als de code in dat oude systeem.
Wanneer we oude werkwijzen één-op-één overzetten naar een nieuw platform, krijgen we vooral… oude werkwijzen op een duurder platform. Technische schuld wordt dan vervangen door organisatorische schuld. Het gevolg: iedereen kijkt teleurgesteld naar het nieuwe systeem dat ineens niet zo magisch blijkt als beloofd.
Vernieuwing vraagt dus niet alleen om nieuwe software, maar ook om een frisse manier van werken. Een organisatie die zichzelf durft te vernieuwen, ontdekt dat technologie pas echt waarde oplevert wanneer mensen anders gaan samenwerken. Denk aan kortere feedbackloops, klantgericht prioriteren, multidisciplinaire teams, en vooral: het loslaten van “dat doen we al jaren zo”.
Verandering is spannend. Net als die eerste keer dat je een legacy tabel opent en denkt: “Wie heeft dit bedacht?” Maar het is ook een kans om te bouwen aan een toekomst die niet leunt op toeval en historische gelukjes, maar op inzicht en wendbaarheid.
Het mooie is dat organisaties dit niet alleen hoeven te doen. Door bewust aandacht te geven aan adoptie, competentieontwikkeling, procesoptimalisatie en eigenaarschap kan iedereen mee op reis naar een modernere manier van werken. En dan wordt technologie niet de silver bullet, maar de turbo op een goed rijdende motor.
Samengevat: oude systemen zijn niet de vijand — stilstand is dat. Een nieuwe oplossing wordt pas echt succesvol wanneer de organisatie zelf ook meebeweegt. Synergie tussen de technologie en de manier waarop we samenwerken is waar de magie gebeurt. Niet óf vernieuwen, maar vernieuwen én veranderen. Dat is de sleutel tot succes — én tot mooie nieuwe verhalen voor de komende jaren.
